Notatki Kulinarne
Zmiana koloru rzeczywistości: Musisz zaakceptować tę fundamentalną zasadę chemiczną: gdy tylko świeży szczaw dotknie ciepła, jego żywy, szmaragdowozielony kolor natychmiast utleni się i zamieni w matowy, błotnisty oliwkowo-brązowy. Jest to nieuniknione i całkowicie naturalne. Nigdy nie próbuj przedłużać czasu gotowania, aby „uratować” kolor; delikatne liście stopią się w puree w ciągu 30 do 60 sekund od włożenia na gorącą patelnię.
Bufor mleczny: Ponieważ kwas szczawiowy jest tak agresywny i cierpki dla zębów, szczaw zasadniczo wymaga dużej ilości tłuszczu, aby pokryć podniebienie. Dlatego tradycyjne przepisy ściśle łączą go z obfitymi ilościami gęstej śmietany, masła lub jajek na twardo. Tłuszcze fizycznie buforują kwas, zmieniając ostry smak w pięknie zbalansowaną, kremową kwaskowość.
Ostrzeżenie dotyczące reaktywnej patelni: Nigdy, pod żadnym pozorem, nie gotuj świeżego szczawiu na reaktywnej patelni, takiej jak surowe żeliwo, stal węglowa lub miedź/aluminium bez powłoki. Intensywny kwas natychmiast wydobędzie metaliczny posmak z metalu, psując potrawę i potencjalnie usuwając przyprawy z patelni. Musisz używać stali nierdzewnej lub emalii.
Zastosowanie na surowo: Bardzo młode, delikatne listki szczawiu są spektakularne, gdy używa się ich na surowo. Dodanie niewielkiej garści do bogatej, tłustej sałatki (takiej jak z wędzoną makrelą lub pieczonymi warzywami korzeniowymi) całkowicie eliminuje potrzebę stosowania ciężkiego octu lub sosu cytrynowego.